Η ιστορία της ελιάς ξεκίνησε από τη λεκάνη της Μεσογείου, από τα προϊστορικά χρόνια, με πιθανή χώρα προέλευσης τη Συρία. Με το πέρασμα των χρόνων, εξελίχθηκε και συστηματοποιήθηκε, παράλληλα με την οικονομική και πολιτισμική ανάπτυξη των λαών της.
Η Λέσβος γνώρισε το ιερό δέντρο πριν από τρεις χιλιετίες, τότε που η κύρια ασχολία των κατοίκων της ήταν η αμπελοκαλλιέργεια. Η ελαιοκαλλιέργεια εξαπλώθηκε και οργανώθηκε, ώσπου κατά τα βυζαντινά χρόνια, έφτασε να αποτελεί βασική απασχόληση των ντόπιων, ενώ κατά την περίοδο των Γατελούζων, υπήρχε μεγάλο εμπορικό ενδιαφέρον για το λεσβιακό ελαιόλαδο, το οποίο εξάγονταν στην Ευρώπη.
Η μεγάλη εξάπλωση του λεσβιακού ελαιώνα, έγινε κατά τα Οθωμανικά χρόνια. Κατά τον 19ο αιώνα, η Λέσβος τροφοδοτούσε ολόκληρη την Ευρώπη με ελαιόλαδο άριστης ποιότητας, γεγονός που είχε αντίκτυπο στην οικονομία της, αλλά και στον τρόπο ζωής των κατοίκων της, αφού δέχονταν επιρροές από τους ευρωπαϊκούς λαούς. Αναπτύχθηκε μία ολόκληρη νοοτροπία για τον τρόπο καλλιέργειας των ιδιαίτερων ξερικών ελαιώνων, την συγκομιδή και την έκθλιψη του ελαιόκαρπου, με το νησί να απαριθμεί 113 ατμοκίνητα ελαιοτριβεία.

Σήμερα, στο νησί υπάρχουν περισσότερα από 11 εκατομμύρια ελαιόδεντρα, Αδραμυτινής και Κολοβής ποικιλίας και 52 φυγοκεντρικά ελαιοτριβεία. Το ελαιόλαδο έχει καταφέρει να διατηρήσει την εξέχουσα θέση του στην οικονομία του νησιού της Λέσβου, παρά τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι παραγωγοί, λόγω της κλιματικής αλλαγής, του δάκου και ασθενειών που πλήττουν τα ελαιόδεντρα.
Το ελαιόλαδο της Λέσβου ξεχωρίζει για το λαμπερό χρυσοκίτρινο χρώμα του, τον πλούσιο αρωματικό του χαρακτήρα, την φρουτώδη γεύση και την λεπτόρευστη σύστασή του. Δεν είναι λίγες οι διακρίσεις που λαμβάνουν τα ελαιόλαδα του νησιού σε διεθνής διαγωνισμούς, διαδίδοντας την ποιότητά του, παγκοσμίως.
Σήμερα, η φήμη του νησιού ταξιδεύει, μέσω του ελαιολάδου, με τους λάτρεις του να το αναζητούν και να το επιλέγουν σε ολόκληρο τον κόσμο.